W X wieku, w miejscu dzisiejszej twierdzy, istniał gród należący do czeskiego księcia Sławnika - ojca św. Wojciecha. Ze względu na duże znaczenie gospodarcze i strategiczne gród był wielokrotnie przedmiotem walk toczonych między czeskimi i polskimi książętami. To doprowadza do częstych zniszczeń i konieczności odbudowy grodu, który z czasem staje się potężnym zamkiem. Został on rozbudowany w Xv wieku przez jego właściciela - króla czeskiego Jerzego z Podiebradu, który w 1459 roku Ziemie Kłodzką podnosi do rangi hrabstwa.

Zamek w czasie wojny 30-letniej zostaje poważnie zniszczony. Na jego ruinach Austriacy budują potężne jak na owe czasy fortyfikacyjne, dostosowane do ówczesnych wymogów techniki wojennej. Do największych zmian dochodzi w latach 1680-1702, kiedy budowa twierdzy kieruje włoski architekt i fortyfikator Jakub Carove.

W połowie XVIII wieku, po wojnach śląskich, Śląsk z Ziemią Kłodzką przechodzi pod panowanie pruskie. Na polecenie zwycięzcy wojen śląskich, pruskiego króla Fryderyka II, rozbudowuje się fortyfikacje wzniesione dotychczas przez Austriaków. Ostatecznie w końcu XVIII wieku twierdza otrzymuje dzisiejszy kształt. Od tej pory twierdza nigdy nie była zdobywana - służyła jako koszary i więzienie. Wyjątek stanowi krótki okres kampanii napoleońskiej (maj - czerwiec 1807 roku), kiedy Kłodzko i okolice są terenem działań wojennych.

W okresie II-giej wojny światowej twierdza jest więzieniem dla jeńców wojennych różnych narodowości (również oficerów Wehrmachtu), filia obozu koncentracyjnego Gross-Rosen, a od lipca 1944r. do maja 1945r. zakładem zbrojeniowym firmy AEG - produkującym nadajniki i odbiorniki radiowe dla łodzi podwodnych i rakietowych pocisków V1 i V2. Po wojnie mieszczą się tutaj magazyny wojskowe, które ulegają w latach 1956-58 likwidacji. Wtedy centralny obszar twierdzy zajmuje zakład przetwórstwa owocowego, a niewielką część od strony południowej i zachodniej przeznacza się turysta do zwiedzania.

Twierdza zajmuje prawie 20 hektarów powierzchni, jest 800 metrów długa w linii płn.-płd., szeroka 400 metrów w linii wsch.-zach. Jest to największy obiekt fortyfikacyjny tego typu na Dolnym Śląsku i jedyny zagospodarowany i udostępniony turystom.